Klasyczny suflet serowy, najprostszy przepis

Na pewno niejednokrotnie słyszeliście, jak trudnym sprawdzianem dla kucharza jest przygotowanie sufletu. Delikatnego, puszystego, o subtelnym smaku pianki. 

A skąd w ogóle wzięło się to danie? Suflet po raz pierwszy pojawił się prawdopodobnie na początku XVIII stulecia i był wymysłem francuskiego szefa kuchni, Vincenta de la Chapelle, jednak prawdziwą sławę zyskał dzięki innemu kucharzowi, paryżaninowi Marie-Antoine Carĕme, niecałe sto lat później. I sławą tą cieszy się do dzisiaj.

Kuchnia francuska nie należy raczej do najprostszych na świecie. To samo oczywiście odnosi się do sufletu – popisowego dania francuskich szefów kuchni. Jest jednak kilka zasad, które sprawią, że Wasze suflety będą idealne. Zawsze.

Po pierwsze, podczas przyrządzania sufletu należy zachować szczególną staranność w doborze i proporcjach składników (czyli niestety uważnie śledzić przepis i postępować według wskazówek w nim zawartych).

Po drugie, suflet jest bardzo wrażliwy na wahania temperatury, dlatego podczas pieczenia nigdy nie należy otwierać drzwiczek piekarnika.

Po trzecie, suflet należy spożyć bezpośrednio po wyjęciu z piekarnika. Nawet jeśli pianka nie opadnie podczas pieczenia, zacznie opadać chwilę potem. Kurczenie masy może powodować utratę walorów smakowych.

Po czwarte, suflety należy piec w ceramicznych naczyniach o pionowych ściankach, tzw. kokilkach.

Sprawdzony przepis na klasyczny suflet serowy zamieszczam poniżej.  

SKŁADNIKI (na 2 suflety):

2 jajka

2 łyżki masła

2 łyżki mąki

¼ szklanki mleka

50 g startego parmezanu

sól, pieprz

Przepis krok po kroku:

1. Na patelni rozpuścić masło, dodać mąkę i mleko. Mieszać, aż powstanie beszamel.

2. Białka rozdzielić od żółtek. Żółtka połączyć z serem, posolić i popieprzyć. Do całości dodać beszamel. Dobrze wymieszać.

3. Białka ubić na sztywną pianę. Pianę delikatnie połączyć z masą jajeczno-serową. Dokładnie wymieszać.

4. Masę przełożyć do kokilek, wysmarowanych masłem. Brzegi przejechać nożem, aby suflet nie przykleił się do ścianek foremki.

5. Suflety piec w temp. 180 st. C przez ok. 15-20 minut. W trakcie pieczenia nie należy otwierać piekarnika.

Makaron w wersji fit z groszkiem i jogurtem

O tym przepisie na makaron razowy przypominam sobie za każdym razem, kiedy jestem sama w domu i mam ochotę na szybki i lekki obiad. Eksplozja zieleni na talerzu to sprawka groszku i koperku. Zdrowo, pożywnie, wiosennie. I na dodatek bardzo fit. Spróbujcie! 

SKŁADNIKI (dla 1 osoby):

100 g makaronu razowego (penne, rigatoni, mezze penne, farfalle lub fusilli)

¼ szklanki mrożonego groszku

parmezan

1 ząbek czosnku

1 łyżka oliwy z oliwek

3-4 łyżki jogurtu naturalnego

świeży koperek

sól, pieprz  

Przepis krok po kroku:

1. Makaron ugotować w osolonej wodzie według instrukcji na opakowaniu.

2. W osobnym garnku ugotować groszek, zajmie to około 4-5 minut.

3. Na patelni rozgrzać oliwę. Na gorącą oliwę wrzucić ząbek czosnku i smażyć go przez chwilę, aż lekko zbrązowieje.  Do czosnkowej oliwy dodać odcedzony ugotowany groszek, odcedzony makaron i kilka łyżek jogurtu. Całość zagotować.

4. Danie odrobinę popieprzyć i, jeśli potrzeba, posolić. Dodać starty parmezan i solidną garść posiekanego koperku. 

O herbacie słów kilka…

Być może opowiadanie Wam o herbacie i zachęcanie Was do spróbowania różnych jej rodzajów na początku kwietnia nie wyda Wam się strzałem w dziesiątkę. Zgoda. Ale są wśród Was na pewno osoby, którym zimno jest przez cały rok bez względu na to, jak wysoka temperatura panuje na zewnątrz (ja do nich należę). Dlatego nalegam i zapraszam do lektury! Bo przecież wieczory są jeszcze chłodne…

* * *

Lepsze trzy dni bez jedzenia niż dzień bez herbaty – głosi stare chińskie przysłowie. I sporo w tym racji. Herbata to, obok kawy, jeden z najpopularniejszych napojów świata, a sposób jego przyrządzania znany jest podobno już od 4 tysięcy lat. Podobno, bo o pradziejach picia herbaty żadnych oficjalnych wzmianek nie ma. Opowiada o nich jednak pewna legenda.

Według niej wszystko zaczęło się w 2737 roku p.n.e., kiedy to mityczny cesarz Shennong (władca ognia, miał także wynaleźć medycynę i handel) przypadkowo zaparzył pierwszy napar z liści herbaty.

 Jak było naprawdę? Pierwsze zapiski na temat herbaty pochodzą dopiero z X wieku p.n.e., chociaż przypuszcza się, że Chińczycy sztukę jej parzenia wynaleźli dużo wcześniej. Chińską ceremonią przyrządzania i picia herbaty opisał w VIII wieku Lu Yu, pisarz i poeta, znany jako „Herbaciany mędrzec”, w swojej „Księdze herbaty”. Zawarł w niej opis krzewu herbacianego i selekcji liści, wymienił też szereg przyborów, niezbędnych do przyrządzania i picia herbaty. 

DOBRA, BO CHIŃSKA

Powiedzieć zatem o herbacie „dobra, bo chińska” akurat jak najbardziej należy. W końcu to Chińczycy wynaleźli i przez wieki udoskonali sposób jej parzenia i podawania, doprowadzając go do perfekcji. Na szczęście swojego sekretu nie strzegli zazdrośnie i podzielili się nim z resztą świata, choć nie od razu. Jako pierwsi urok smaku herbaty, poza Chinami, mieli okazję poznać Japończycy. Pierwszy krzew herbaty trafił tam dopiero w 803 roku, ale nie przeszkodziło to mieszkańcom Kraju Kwitnącej Wiśni w wypracowaniu własnego rytuału parzenia i picia herbaty, który w Japonii nazywany jest Drogą Herbaty i ma związek z ascetyczną filozofią i estetyką buddyzmu zen. 

Do Europy herbata trafiła za pośrednictwem Rosjan, którzy z aromatycznym, intensywnym naparem zetknęli się dzięki kontaktom dyplomatycznym z Państwem Środka (dar cesarza Chin dla cara Michała I Romanowa) i podbojom Syberii, oraz Holendrów. Ci ostatni herbatę na Stary Kontynent przywieźli dopiero na początku XVII stulecia (!). Do Anglii natomiast dotarła w roku 1658. Ciekawe, co wcześniej Anglicy pijali o five o’clock… W Polsce natomiast herbata dostępna była od roku 1664 (wtedy to pierwsze wzmianki o herbacie pojawiły się w listach króla Jana Kazimierza do żony), chociaż zwyczaj jej picia rozpowszechnił się dopiero pod koniec XVIII wieku.

Mimo światowego sukcesu herbaty, największym jej producentem ciągle pozostają Chiny, a chińskie odmiany liści cenione są za wysoką jakość i cudowny aromat. Ale nie tylko chińską herbatą człowiek żyje. Godne polecenia są chociażby przepyszne mieszanki indyjskie (np. Asssam, czarna herbata o dymnym smaku) czy japońskie (np. Sencha, delikatna i orzeźwiająca herbata zielona).

RODZAJE HERBAT 

Jennifer L. Scott, autorka Lekcji madame Chic i W domu madame Chic, twierdzi, że filiżanka ulubionej herbaty to znakomity sposób, by uczcić popołudnie. Nie sposób się z tym nie zgodzić. Ale ze względu na niezwykłą różnorodność gatunków herbat, o tę „ulubioną” będzie raczej trudno… Oto najpopularniejsze z nich. Poszukajcie, spróbujcie i wybierzcie.

Czarna herbata – to nie tylko najbardziej popularna, ale i najmocniejsza odmiana herbaty. Charakteryzuje się bogatym smakiem i stosunkowo dużą zawartością kofeiny. Czarną herbatę powinno się zalewać wrzątkiem i zaparzać od 3 do 5 minut.

Zielona herbata – w przeciwieństwie do czarnej, powstaje z liści niepoddanym fermentacji i jest doskonałym źródłem antyoksydantów. Ceniona głównie za właściwości zdrowotne i stosunkowo delikatny smak.

Czerwona herbata – znana jest też pod nazwą Pu-Erh, od pozostałych gatunków odróżnia ją silny aromat i wyrazisty smak. Ze względu na swój korzystny wpływ na zdrowie w czasach dynastii Tang (VII-X w.) picie czerwonej herbaty pozostawało wyłącznym przywilejem cesarza.

Biała herbata – o jasnosłomkowym kolorze i delikatnym smaku, to jeden z najdroższych rodzajów herbat. Powód? Do jej produkcji wykorzystuje się młode pączki kwiatów, które nie zdążyły się jeszcze rozwinąć, a ich zebranie możliwe jest tylko wiosną. Warto spróbować. Polecam z miodem lub odmiany aromatyzowane nutami owocowymi lub kwiatowymi.

Żółta herbata – proces produkcji tej herbaty podobny jest nieco do sposobu, w jaki otrzymuje się herbatę białą, ale smak obu naparów znacząco się od siebie różni.

Niebieska herbata – znana bardziej pod nazwą ulung (oolong), posiada podobno właściwości odchudzające, zawiera też niewielką ilość kofeiny. Ma rozkoszny, delikatny smak, dlatego odradzałabym dodawania do niej cukru.

Earl Grey – to chyba najbardziej popularna herbata aromatyzowana, idealna do picia późnym popołudniem. To tak naprawdę herbata czarna, która swój niepowtarzalny mocny smak zawdzięcza olejkowi z bergamotki i cytrusów.

HERBATA NIE TYLKO DO PICIA

Herbata, podobnie zresztą jak kawa, dzięki swojemu aromatowi świetnie nadaje się nie tylko do picia, ale i do ciast. Ja uwielbiam herbaciane wypieki. Do moich ulubionych należy gruzińskie ciasto, do którego przygotowania potrzeba ok. 250 ml świeżo zaparzonej mocnej herbaty. A oto przepis (receptura pochodzi z bloga Oblicza Gruzji).

Składniki:

1 szklanka mocnej herbaty (ciepłej)

2 szklanki mąki

3 łyżki oleju roślinnego (słonecznikowego lub rzepakowego)

1 szklanka cukru

2 jajka

3 łyżki konfitur

1 łyżeczka sody

 orzechy włoskie

suszone owoce

szczypta cynamonu

Przepis krok po kroku:

1. Piekarnik nagrzać do temp. 200 st. C.

2. Jajka ubić z cukrem. Dolać olej, konfiturę i herbatę. Do masy dodać resztę składników. Całość starannie wymieszać.

3. Ciasto przełożyć do keksówki, wysmarowanej dokładnie masłem.

4. Piec przez 25-30 minut.

Nadziewane pieczarki

Po raz pierwszy natrafiłam na ten przepis, kiedy układałam menu kolacji z okazji moich urodzin. Przystawka ta wydawała mi się nie tylko dość prosta i szybka w przygotowaniu, ale i na tyle elegancka, żeby podać ją właśnie tego wieczora. Od tej pory minęło już trochę czasu, a pieczarki nadziewane serkiem kremowym na stałe zagościły w mojej kuchni. Wyglądają niepozornie, ale są naprawdę pyszne. Ja przygotowuję je dość często, dlatego dzisiaj postanowiłam podzielić się tym nieskomplikowanym przepisem także z Wami. Smacznego!  

SKŁADNIKI (dla 2 osób):

10 średniej wielkości pieczarek

80 g kremowego serka

1 ząbek czosnku

oliwa z oliwek

koperek

sól, pieprz

Przepis krok po kroku:

1. Na rozgrzanej oliwie przesmażyć ząbek czosnku. Pieczarki umyć w zimnej wodzie. Oderwać trzonki, pokroić je drobno i smażyć aż do momentu, kiedy odparuje z nich cała woda. Wymieszać je z serkiem. Całość posolić i popieprzyć.

2. Kapelusze pieczarek lekko posolić. Napełnić je farszem. Przełożyć na formę do pieczenia, wysmarowaną oliwą. Piec w temp. 180 st. C przez ok. 20 minut.

3. Pieczarki podawać posypane drobno posiekanym koperkiem.